Als schrijver heb ik sterk de behoefte om gevoelens en ervaringen onder woorden te brengen. Maar de juiste woorden vinden lijkt soms onmogelijk als het om ervaringen gaat die de ‘mind’ te boven gaan. In meditatie bijvoorbeeld. Eerst zijn er gedachtes, boodschappenlijstjes. Later verwondering en soms is er dan ineens, een moment…. liefde, licht, eenheid. Een hogere waarheid. Een ander ‘veld.’ Daarna kom ik terug in mijn hoofd en pieker ik me suf over hoe dit te beschrijven (weg rust!). Ja, het is onderdeel van het yogapad om dat los te laten, om niet meteen weer te willen ‘doen’. Dat lukt soms ook. Maar och, wat was de opluchting stiekem groot toen ik de Soefi dichters ontdekte!

Een mooie definitie van het Soefisme vond ik op vraagislam.nl:

Soefisme betekent een leven leiden dat zich centreert rond kennis en liefde van Allah. De spirituele geneugten die daar het gevolg van zijn, betreffen het verwerven van engelachtige eigenschappen en gedrag. Deze kan men verwerven door zichzelf van de menselijke zwakheden en aangeboren beperkingen te bevrijden. Wanneer Tasawwuf op deze manier gedefinieerd wordt, is het niet alleen een islamitische discipline, maar vormt het als een praktische en spirituele realiteit, zelfs de essentie van de islam.

De Koran is een boek vol mooie lessen en verhalen. De Soefi dichters gingen toch op zoek naar woorden om hun liefde voor God onder woorden te brengen. Woorden die ze niet konden vinden in de Koran. Rumi, Hafiz, Kabir en vele anderen hebben de mensheid een groot cadeau gegeven: woorden van liefde.

I Have Learned So Much

I

Have

Learned

So much from God

That I can no longer

Call

Myself

A Christian, a Hindu, a Muslim,

a Buddhist, a Jew.

The Truth has shared so much of Itself

With me

That I can no longer call myself

A man, a woman, an angel,

Or even a pure

Soul.

Love has

Befriended Hafiz so completely

It has turned to ash

And freed

Me

Of every concept and image

my mind has ever known.

 

Hafiz. Uit: ‘The Gift’